Ten ZO van Ankara wordt het tamelijke vlakke Centraalanatolische hoogland onderbroken door het merkwaardige tufsteenlandschap van Cappadocia. Het gebied is gevormd door de uitbarstingen van twee grote vulkanen, de Erciyes Dagi en de Hsan Dagi. Miljoenen jaren geleden stootten de twee vulkanen grote hoeveelheden as uit, die in de loop der tijd veranderde in zachte tufsteen. Wind en water sleten de tufsteen uit tot vreemd gevormde kegels, op sommige plekken bedekt met een hoed van hardere, niet geërodeerde steen, die de tufsteen eronder beschermt, en tot hellingen in de meest wonderlijke vormen. De dalen, die vaak verscholen liggen in een ogenschijnlijk vlak landschap, zorgen steeds weer voor nieuwe verassingen. Sommige lagen tufsteen zijn geel of roze, wat vooral met zonsondergang heel fraaie effecten geeft.

Meerdere malen werd mij aangeraden door mijn ouders om een keer naar Cappadocia te gaan, omdat het er zo mooi zou zijn. Dit jaar kreeg ik het aanbod om in september 4 dagen naar Cappadocia te gaan en vervolgens 4 dagen naar Istanbul. We vertrokken zaterdags met een lijnvlucht van Turkish Airlines geboekt bij Aslanreizen. We vlogen eerst naar Istanbul, vandaar namen we een binnenlandse vlucht naar Nevsehir. Daar aangekomen bleek het te regenen. Het rook er zeer apart. We konden met een transferbusje meerijden. We vroegen of we naar hotel Nicea gebracht konden worden. Door een verkeerde uitspraak werden we niet begrepen en moesten ze verschillende keren navragen. Uiteindelijk werd het misverstand opgelost en brachten ze ons snel naar het hotel. De volgende dag was een stralende dag en werd het al snel warm. Met een dolmus aan de overkant van de weg reden we naar Urgup. Van daaruit maakten we meerdere wandelingen in de omgeving. Het zou te ver voeren om alles minutieus te gaan beschrijven wat we allemaal gezien hebben. Men spreekt wel eens van maanlandschap, grillige spelingen van de natuur en betoverende geheimzinnigheid. Die termen zou ik graag willen onderschrijven. De gehele streek is volgestouwd met door de natuur gevormde attracties. We bezochten verschillende grotten en dorpjes zoals Zelve, Avanos, Goreme en Derinkuyu,

Op de laatste dag bestelden we een taxi om ons ‘s nachts naar het vliegtuig te brengen. Aangekomen in het hotel vertelde de hotelmedewerker, dat er een aanslag gepleegd was in Amerika. Er bleek een vliegtuig tegen de Twin Towers gevlogen te zijn. Hij vroeg ons of we wel durfden te vliegen. ‘s Nachts om 4:00 uur vlogen we terug naar Istanbul, waar we ‘s ochtends rond 8:00 uur aankwamen. We werden door een transferbusje naar het hotel gebracht. We reden langs de zeemuur, die mijn bijzondere aandacht had. We gingen nog een paar uurtjes slapen, voordat we weer op pad gingen. ‘s Avonds voelde ik me niet lekker, ik had erge maag- en buikpijn. Er werd me aangeraden om te gaan slapen. Bij het uitdoen van mijn contactlenzen liet ik een lens vallen, omdat ik geen bril bij me had, kon ik de lens niet meer vinden. Samen hebben we de hele badkamer afgezocht, maar de lens bleef weg. Ik dacht toen dat de lens in het fontein was gevallen en in het sifon terecht was gekomen. Na het demonteren van de wasbak en de afvoer bleek de lens er niet in te zitten. Na lang zoeken bleek dat de lens in mijn badtas was gevallen. Nu was het tijd om alles weer te monteren. Dit leverde grote problemen op, mede door het feit dat ik niet het juiste gereedschap had en door de zeer aparte constructie. Uiteindelijk lukte het om de wasbak provisorisch in elkaar te zetten, maar erg stevig was het niet. Door het gehele voorval waren mijn maag- en buikklachten een stuk minder geworden. De volgende dag waren de klachten gelukkig een stuk minder en gingen we weer op stap. We gingen met de trein naar Bakirkoy, een groot winkelcentrum met diverse grote warenhuizen. De terugweg ging niet per trein, maar we namen de bus. We reden over de ringweg van Istanbul en hadden een schitterend overzicht van de stad. We reden langs landmuur en langs het aquaduct van Valens. Al deze historische bezienswaardigheden maakten een diepe indruk op mij en ik nam me voor om hier terug te keren en deze bezienswaardigheden langer en uitgebreid te bekijken. Na nog een dag rondgelopen te hebben vertrok ik naar Amsterdam. Op Schiphol ontmoette ik m‘n vader in de Gate. Hij vertrok nu naar Istanbul en gaf me de sleutels van mijn auto. Hij zei dat de auto in garage 1 stond. Er stond buiten echter niets aangegeven, wel 2 en 3. Ik dacht dat 1 wel achter 2 zou staan. Echter na met mijn koffer de hele garage te hebben doorgelopen, hield de grage bij 2 op. Na weer terug gelopen te zijn, keek ik op de plattegrond en daaruit bleek dat garage 1 aan de overkant lag. Nu vond ik mijn auto binnen de kortste keer en kon ik op weg naar huis.

Haghia Sophia

De Justiaanse Haghia Sophia staat op oudere overblijfselen. In 404 n. C. brandde de door kiezer Constantijn gebouwde kerk af en de onder keizer Theodosius 2 in 415 voltooide vijfschepige basiliek werd tijdens een opstand verwoest. Op het mozaïek boven de middelste deur van het portaal, de Keizerspoort, knielt de opdrachtgever van het mozaïek, keizer Leo 6 voor Christus, daarboven zijn in medaillons Maria en de aartsengel Gabriel afgebeeld. Wie naar boven kijkt, ziet onder de galerijen en in het voorschip schitterende goudmozaïeken. Aan de zuidoostzijde van het portaal is een toegangsdeur waarboven je een timpaan ziet met een mozaïek van Maria met het Christuskind, met aan haar zijde Constantijn met het model van de stad en Justinianus met het model van de kerk. Na de verovering van Constantinopel; in 1453 riep Mehmet 2 de Haghia Sophia uit tot de hoofdmoskee en verbouwde de kerk tot een islamitisch gebedshuis.

Sultan Ahmet Camii, de blauwe Moskee.

Sultan Ahmet 1 gaf de opdracht de bouw in 1609 aan Mehmet Aga, een leerling van de beroemde Turkse bouwmeester Sinan. De nieuwe hoofdmoskee, met zijn zes minaretten en imposante koepelpiramide, moest tegenwicht bieden aan de Haghia Sophia. De moskee dankt zijn naam aan de meer dan 20.000 geglazuurde tegels uit Iznik, het antieke Nicea.